G20 ΛΟΝΔΙΝΟ

Δύο μέρες έμειναν από την σύνοδο της G20 στο Λονδίνο και τα δύο στρατόπεδα είναι σε ετοιμότητα.Από την μια μεριά οι "πάνω" που η δικιά τους αλαζονεία και ανευθυνότητα έχει δημιουργήσει óλο αυτό το μπάχαλο στην οικονομία,και από την άλλη μεριά οι "κάτω" που καλούνται να πληρώσουν τα λάθη των "πάνω".
Εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές λοιπόν στο Σίτυ του Λονδίνου για μια πολύ ηχηρή διαμαρτυρία και ταυτόχρονα απεργιακές κινητοποιήσεις σε πολλές χώρες του κόσμου ακόμα και στην Ελλάδα.Η συνθηματολογία κατανοητή "πρώτα οι άνθρωποι" "δεν θα πληρώσουμε εμείς την κρίση τους" "καταπολεμήστε την παγκόσμια φτώχεια και ανισότητα".
Η απάντηση από τους "πάνω" συνηθισμένη.Στο Λονδίνο 10.000 αστυνομικοί σε πλήρη ετοιμότητα και προληπτικές συλλήψεις στην υπόλοιπη Αγγλία μεταξύ των συλληφθέντων και ένας Έλληνας φοιτητής στο Πλύμουθ.
Εκείνο που κάνει εντύπωση όμως είναι η συνοδεία του "πλανητάρχη" Ομπάμα που αποτελείται από 250 πράκτορες και 400 ειδικούς συμβούλους και η θωρακισμένη λιμουζίνα του που κόστισε 300.000 δολάρια.
Τόσο πολύ φοβούνται μήπως η Ελλάδα του Δεκέμβρη μεταφερθεί στο Λονδίνο;

ντροπή, διστακτικότητα, φόβος, περιορισμός

Δεν συνήθιζα ποτέ να δημοσιεύω προσωπικές απόψεις εκτός αν συμμετείχα σε κάποια συζήτηση με προκαθορισμένους συν-γράφοντες. Σίγουρα ήμουν αρκετά ντροπαλός δεν ήθελα να γραφώ ή να μιλάω σε μη οικείο κοινό, δεν το ξεπέρασα πλήρως αυτό το κουσούρι, θα πρέπει να παλέψω πολύ για να το εξαλείψω. Η ντροπή ή η διστακτικότητα ή δεν ξέρω πως αλλιώς να το πω σαν στοιχειό του χαρακτήρα μου με περιορίζει αρκετά σε παρά πολλούς τομείς της ζωής μου, στις σχέσεις μου με το αντίθετο φύλο, στο επάγγελμα μου, στην έκφραση των απόψεων μου σαν πολίτη.

Δεν έχω ανακαλύψει πλήρως τα αίτια για αυτή μου την κατάσταση, σίγουρα ποτέ δεν ήμουν καλός στον προφορικό ή γραπτό λόγο αλλά αυτό δεν είναι η κύρια αιτία. Από μια μικρή ψυχανάλυση που έκανα στον εαυτό μου κατάλαβα ότι η ντροπή, τουλάχιστον σε ότι αφορά εμένα είναι ο φόβος που έχω μήπως ενοχλήσω κάποια εδραιωμένη κατάσταση ή κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο και η επιφυλακτικότητα που διατηρώ σε ότι αφόρα την προσέγγιση μου με άλλους ανθρώπους. Πόσοι άνθρωποι μπορεί να είναι έτσι; και γιατί να είναι έτσι; Σκεφτόμουν αν είναι γονιδιακό το ζήτημα ή αποτέλεσμα της κρατικής και οικογενειακής εκπαίδευσης. Βιολόγος δεν μπορώ να γίνω, κοινωνιολόγος ή ψυχολόγος όμως ίσως μπορεί να γίνει ο καθένας από μας αν μελετάει τις ανθρώπινες συμπεριφορές και προβληματίζεται καθημερινά. Διαπίστωσα ότι ναι μεν υπάρχει συσχετισμός της εκπαίδευσης με τις φοβίες μου αλλά υπάρχουν και φοβίες που εξαρτώνται άμεσα όπως και η εκπαίδευση από τις πλέον ισχυρές δομές του συστήματος.

Τι φοβίες έχω στην δουλειά μου; Δεν φτάνει να είμαι καλός στην δουλειά μου, δεν φτάνει μόνο να εργάζομαι σκληρά, το εργασιακό μου μέλλον δεν είναι σίγουρο. Δημιουργούνται συνέχεια κρίσεις, η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα επηρεάζουν όλους τους τομείς της ζωής μου. Οι συνθήκες εργασίας για άτομο σαν έμενα που έχει πάρε δώσε με το κράτος είναι τουλάχιστον αγχωτικές.
Γιατί φοβάμαι να ζητήσω τα αυτονόητα; γιατί φοβάμαι να αλλάξω την υπάρχουσα κατάσταση; Το κράτος μου φαντάζει σαν ένα γιγάντιο τέρας και προσπαθώ να το πολεμήσω με σφεντόνα. Η γραφειοκρατία έχει διογκωθεί σε απελπιστικό βαθμό και για να έχεις πρόσβαση στον κρατικό μηχανισμό πρέπει να διαθέτεις κύρος. Ελάχιστες φορές το κύρος σήμερα σημαίνει κάτι πέρα από την οικονομική επιφάνεια. Για να είσαι αποδεκτός πρέπει να είσαι οικονομικά ισχυρός, αν όχι ζάμπλουτος τουλάχιστον υπολογίσιμος και αν δεν είσαι τίποτα από όλα αυτά ίσως αρκεί να διατηρείς κοινωνικές σχέσεις με ισχυρούς.

Στο πρόσφατο παρελθόν το κράτος όχι πάντα με την επίσημη μορφή του δεν δίστασε να βγάλει τρελούς, να περιθωριοποιήσει, να ξυλοκοπήσει, να βασανίσει ακόμα και να δολοφονήσει ανθρώπους που προσπάθησαν μεμονωμένα ή ακόμα και μαζικά να δράσουν για την βελτίωση της λειτουργίας του, για ένα πιο κοινωνικό κράτος, για καλύτερες εργασιακές σχέσεις. Αν δράσω μεμονωμένα δεν μπορώ να πετύχω τίποτα, αν δράσω μαζικά ίσως γίνει κάτι, τότε όμως θα πρέπει να εμπιστευτώ άλλους ανθρώπους για τους οποίους δεν είμαι σίγουρος αν θα με προδώσουν για λίγο τυράκι (δόλωμα) ή για ένα κομματάκι από την πίτα (μερίδιο). Είναι το πρώτο μικρό αδιέξοδο που πρέπει να ξεπεράσω.

Το δεύτερο αδιέξοδο που με βασανίζει σαν οντότητα έχει να κάνει με την σχέση μου με το αντίθετο φύλο. Σκεπτόμουν με τι αρχές μεγάλωσα σε μια συνηθισμένη πατριαρχική οικογένεια και πως θα μεγάλωνε ένα κορίτσι σε μια τέτοια οικογένεια. Σαν αγόρι εκτός από τα κλασικά παιχνίδια που αφορούν εκγύμναση ή χρησιμοποίηση του μυαλού έπαιζα με μιλιταριστικά παιχνίδια και παιχνίδια που εμπεριείχαν βία, πράγμα που σπάνια θα έκανε ένα μικρό κορίτσι. Επίσης, εμποτιζόμουν με τις απόψεις των γύρω μου ότι είμαι το ισχυρό φύλο, ότι πρέπει να μάθω να επιβάλλομαι, ότι σαν έφηβος αργότερα δεν θα πείραζε να πηγαίνω με πολλές γυναίκες αρκεί να μην τις γονιμοποιώ.
Μια κοπέλα εκτός από τα κλασικά παιχνίδια θα έπαιζε με κούκλες , θα μάθαινε από μικρή ότι είναι το αδύναμο φύλο. Θα έπρεπε να δεχτεί την επιβολή του άντρα όταν επρόκειτο να παντρευτεί, εφόσον αυτός την εξασφάλιζε οικονομικά. Σαν έφηβη δεν θα έπρεπε να έχει σχέσεις με πολλούς άντρες όποτε θα έπρεπε να μάθει να έχει άμυνες, πιο εκλαϊκευμένα να "κάνει την δύσκολη". Τι γίνεται λοιπόν όταν ένας άντρας και μια γυναίκα που μεγάλωσαν έτσι συναντιούνται;

Δεν είμαι σίγουρος τι μπορεί να φοβάται μια γυναίκα ξέρω όμως τι φοβάμαι εγώ. Φοβάμαι να εμπιστευτώ μια γυναίκα με το “σύνδρομο της Barbie”, δηλαδή εκείνης που ασχολείται πολύ με τον εαυτό της που προσπαθεί να έχει μια εκκεντρική εμφάνιση για να τραβήξει τα βλέμματα, που θέλει να είναι ποθητή από πολλούς άντρες, άσχετα αν δεν ενδιαφέρεται για τους περισσότερους από αυτούς, που θέλει να καταναλώνει συνέχεια για να βελτιώνει την εμφάνιση της. Γενικά της γυναίκας που θέλει να είναι το επίκεντρο ώστε να ικανοποιείτε η αυταρέσκεια της. Μια τέτοια γυναίκα την θεωρώ πολύ εγωίστρια, δεν ξέρω αν θα με στήριζε σε δύσκολες στιγμές.
Φοβάμαι την γυναίκα με “το σύνδρομο του αδύναμου φύλλο” γιατί σε δύσκολες καταστάσεις θα πει "εσύ φταις εσύ είσαι ο άντρας εσύ κάνεις κουμάντο". Είναι εκείνη που πότε δεν παίρνει θέση για τίποτα και στο τέλος ρίχνει μόνο ευθύνες.
Φοβάμαι τέλος την γυναίκα που έχει μάθει μόνο να αμύνεται, που όταν θέλει κάτι δεν στο λέει κατάμουτρα που για να καταλάβεις τι θέλει πρέπει να σε σκάσει και δυστυχώς μία από αυτές τις άμυνες που βγάζουν είναι η πονηριά, ο μεγαλύτερος εχθρός μου. Στην ιδέα και μόνο μιας γυναίκας που τα συνδυάζει όλα αυτά, η προσέγγιση μοιάζει απίθανη.
Πιο πολύ όμως φοβάμαι την μοναξιά.

Ποιές θα μπορούσαν να είναι οι λύσεις σε αυτά μου τα αδιέξοδα; Νομίζω ότι όποιος πιστεύει ότι οι πολυάριθμοι νόμοι του κράτους, η θρησκοληψία, η μικροαστική πατριαρχική οικογένεια προσφέρουν ασφάλεια και ελευθέρια στην συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων είναι ο πιο απατημένος άνθρωπος στην γη. Εγώ προσωπικά νιώθω απίστευτα περιορισμένος και αδυνατώ να αναπτύξω πλήρως την προσωπικότητα μου εξαιτίας των κυριότερων θεσμών της σημερινής κοινωνίας.
Θα ήθελα να αλλάξουν ή να ανατραπούν πολλές από τις υπάρχουσες δομές αυτού του συστήματος ίσως και το ίδιο το σύστημα. Παρατήρησα ότι ο φόβος που έχω για εκδήλωση αντίδρασης μειώνεται με γεωμετρική πρόοδο σε σχέση με τη μαζικότητα που μπορεί να έχει η εκδήλωση αυτή. Αν είμαι μόνος σε μια βάρκα στον ωκεανό φοβάμαι, αν είμαι μαζί με κάποιον άλλο φοβάμαι λιγότερο, αν δω πολλές βάρκες μαζί, ο φόβος γίνεται θάρρος. Γεννήθηκα ημίτρελος, δεν θέλω να με τρελάνουν τελείως. Και κλείνω παραφράζοντας τον Μαρξ ”Ημίτρελοι όλων των βαρκών ενωθείτε” .

Υ.Γ. Θεωρείται πολύ κακό και παρεξηγήσιμο να γράφει ή να μιλάει κάποιος σε πρώτο πρόσωπο γιατί δείχνει εγωκεντρισμό. Είναι όμως η πρώτη μου δημοσίευση στο προσωπικό μου ημερολόγιο είναι η γνωριμία μου με όποιον τύχει να διαβάσει αυτό το κείμενο. Έτσι και αλλιώς και στην πραγματική μου ζωή όταν θέλω να γνωρίσω κάποιον του μιλώ για τον εαυτό μου πρώτα, για όσα θέλω να αποκαλύψω και δεν πειράζει ας με παρεξηγούν.
Όταν αποφασίσουν να με γνωρίσουν καλύτερα θα παρατηρήσουν ότι δεν χρησιμοποιώ τόσο συχνά την αυτοαναφορά...